-          Haarspray. Zeker in Zeeland zeer noodzakelijk. Van zichzelf is mijn haar een pathetisch bosje ongeluk, maar met de hulp van mijn favoriete haarspray steek ik zelfs Beatrix naar de kroon.

-          Een degelijke bh. Het probleem van behept zijn met grote borsten is zwaartekracht. Om te voorkomen dat mijn vorstelijke boezem over de grond sleept en ik er mijzelf of anderen een blauw oog mee sla, is een goede bh onontbeerlijk. Mijn favoriete bustehouders worden vervaardigd in Polen. 

-          Foundation. Een lichte huid met rode vlekken, blauwe adertjes, witte puistkoppen en grauwe randen onder de ogen is niet echt aantrekkelijk. Daarom bedek ik mijn huid met een huidkleurig laagje, opdat hij ook als zodanig herkend wordt.

-          Eyeliner. Afhankelijk van de make-up die ik opdoe wordt mij Chinees, Russisch, Mongools, Indonesisch of Oekraïens bloed toegeschreven. Geen van deze volkeren staat bekend om zijn mooie grote ogen. Daarom is eyeliner mijn allerbeste vriend.

-          Een gelzooltje. Hoe duur de schoen ook is, na een lange dag shoppen, slenteren of studenten te woord staan doen mijn voetjes altoos zeer. Het gelzooltje behoort tot de beste uitvindingen van de afgelopen eeuw: nooit meer pijnlijke pootjes!

Nadat minstens vijf mensen mij afzonderlijk van elkaar hadden aangeraden om naar de Jean Paul Gaultier-tentoonstelling in de Kunsthal te gaan, besloot ik maar eens aan die oproep gehoor te geven. Hoewel ik niet echt van het Bretonse streepje houd en het in het museum krioelde van de mensen, was dit een van de beste modetentoonstellingen die ik ooit gezien heb. De kleding was prachtig tentoongesteld en over de verdere aankleding hadden de tentoonstellingmakers heel goed nagedacht. Vervuld van inspiratie voor feestkledij keerde ik uit Rotterdam terug. Hier een kleine foto-impressie:  

Nultijd, Julie Zeh

Julie Zeh is mijn favoriete schrijfster. Haar romans Vrije val en vooral Speeldrift behoren tot mijn top-20 favoriete boeken of all time. Mijn verwachtingen voor Nultijd waren dan ook hooggespannen. Helaas was ik niet wervelend enthousiast over het boek. Veel van de elementen die Zeh tot mijn favoriete schrijfster maken zijn weer aanwezig: een zeer intelligente thematiek, spannend taalgebruik, tot de verbeelding sprekende personages en een opwindende verhaalstructuur. Wat Speeldrift  en Vrije val echter zo geweldig maakt, is het feit dat Zeh een bepaalde theorie, tegenstelling of gedachte opneemt en die tot in de uiterste consequentie doorvoert. In Vrije val leidt de tegenstelling tussen de natuurkundige principes van de vele-werelden-theorie en de snaartheorie tot zeer verstrekkende gevolgen. In Speeldrift is het een onderzoek naar een moraalvrije wereld die het verhaal voortstuwt. Zeh’s eerdere werk is radicaal in de extreme manier waarop ze bepaalde ideeën onderzoekt en haar personages de gevolgen daarvan laat ondervinden. Precies dat laatste mis ik in Nultijd. Hoewel ook hier de strijd tussen twee wereldbeelden centraal staat, lijkt Zeh een beetje aan de oppervlakte te blijven  (het is overigens een duikroman). De meedogenloze manier waarop Zeh eerder haar personages de implicaties van haar denkbeelden liet ondergaan, blijft hier uit. Dit is waarschijnlijk Zeh’s meest veilige roman, en ik gun het haar van harte hier een groot publiek mee te bereiken, maar ik ben niet echt onder de indruk.

Bring Up The Bodies, Hillary Mantell

Eigenlijk houd ik niet  van historische romans: meestal zijn ze zo op het verhaaltje gericht dat stijl en zelfs karakteropbouw ernstig ondergesneeuwd raken. Daarnaast lijdt bijna iedere historische roman aan het grote Titanic-probleem: je weet vanaf het begin al dat het schip aan het eind van het verhaal zal zinken. Bring Up The Bodies vormt hierop een zeer prettige uitzondering. Behalve dat het de klassieke elementen van een historische roman bezit, zoals een spannend verhaal, het vreemde besef dat het echt gebeurd is en je bekendheid met de afloop, is dit boek op een zeer eigentijdse manier geschreven en geconstrueerd. Hoewel het plot bekend verondersteld mag worden (de opkomst en ondergang van Anne Boleyn), blijft de roman hierdoor toch zeer verrassend.    

De hydrograaf, Allard Schroder

Op dit boek valt niets aan te merken: het heeft een redelijk interessant plot, het is redelijk goed geschreven, de structuur is redelijk knap en de thema’s zijn redelijk boeiend. En dat is precies wat er mis is met deze roman. Ik schreef anderhalf jaar geleden over De Nederlandse maagd het volgende: ‘Ik heb liever een schrijver die flink uit de bocht schiet, dan een schrijver die nooit genoeg vaart maakt om daartoe in staat te zijn.’ Dat vat precies mijn mening over dit boek samen: best knap, maar op geen enkele manier spannend, wringend of echt gevaarlijk.

Eigen gebrek, Thomas Pynchon

Dit is het tweede boek van Pynchon dat ik in binnen korte tijd gelezen heb. In het eerste boek ben ik na 100 pagina’s gestrand. Als ik niet zo’n waanzinnige pitbull-lezer (als ik eenmaal ergens mijn tanden in zet…) was geweest, was dit boek waarschijnlijk hetzelfde lot beschoren geweest. Ik wil Pynchon zó graag goed vinden: het is een van de favoriete schrijvers van een van mijn favoriete schrijvers, David Foster Wallace. Dat leek mij een garantie voor een goede leeservaring. Niets blijkt echter minder waar: Pynchon is gewoon een heel irritante, pedante, onnodig moeilijk doende schrijver. Ik ben niet alleen teleurgesteld in Pynchon, maar ook in de grote DFW… tijd om mijn wonden te likken…

Vergeleken met mijn leeftijdsgenoten zie ik er best raar uit. Mijn kleding is op geen enkele manier trendy te noemen, mijn haar zit als het kapsel van een dametje van 70, en mijn make-up is verre van hip. Mijn stijliconen zijn dan ook niet Rihanna, Rachel Bilson, Carrie Bradshaw, Olivia Palermo of Blake Lively. Nee, mijn stijliconen zijn zeer ongewoon. In deze serie zal ik licht werpen op een aantal van mijn ongewone stijliconen. (in de toekomst in deze serie: Virginia Woolf, Eleanor Roosevelt, Beatrix, Paloma Faith en reclamedames uit de jaren '30)