De wereld volgens mijn buurman (tegen zijn driejarig dochtertje, in de tuin)

‘Ik sta helemaal met het recht in mijn schoenen.’

‘De rechter laat jou liever bij een rokerd dan bij een snuiverd, dus jij blijft lekker hier.’

‘Die moeder van jou, die ga ik hel geven.’

‘Een biertje drinken, dat is iets heel anders dan iedere dag met je kop boven de spiegel hangen.’

‘Papa blijft de rest van zijn leven vrijgezel.’

‘Ze houden allemaal van je, totdat ze de kans krijgen je een poot uit te draaien.’

‘Je moeder mag blij zijn dat ze een wijf is, anders had ik haar bolus verbouwd.’

‘Wil je een koekje van Spongebob of van Dora?’

 

Dingen die ik niet begrijp: EUS

Er zijn boeken waarvan je precies snapt waarom ze populair zijn. Ik ben dan ook best in staat om de schrijvers van die boeken hun succes te gunnen. Peter Buwalda: good for you! Er zijn echter ook boeken waarvan de succesfactor mij compleet ontgaat. Een voorbeeld daarvan is EUS. Een kleine maand geleden las ik deze debuutroman van Özcan Akyol, en ik snap er helemaal niets van. Waarom toch lijken zo belachelijk veel mensen gecharmeerd te zijn van dit flutboek? Het verhaal is amper opzienbarend te noemen. De stijl is ronduit onbeholpen in haar poging hip en stoer te zijn. Die combinatie resulteert in een vreemd soort truttigheid: soms denk je dat je een Margriet uit de jaren vijftig leest, terwijl je op andere momenten het gevoel hebt dat een christelijk jongetje een heel stout verhaaltje aan het bedenken is. Dan krijg je zinnen als ‘Atta en ik waren in onze nopjes’ of lachwekkende toestanden als ‘Ik duwde haar string naar beneden en zij ontknoopte haar bh. Zij zag er goddelijk uit.’ En dan heb ik het nog niet eens over de taalkundige flaters (toch maar een voorbeeldje: ‘Ik stortte me neer op de grond’).

 Afijn, er zijn meer boeken waar ik weinig affiniteit mee heb. Het probleem is echter dat er onwaarschijnlijk veel van mijn soortgenoten lijken te bestaan die dit gedrocht omarmen. Waarom in hemelsnaam? Wat trekt hen aan in EUS? Ik snap het werkelijk niet. En omdat ik het niet snap, erger ik me groen en geel aan het succes van EUS en zijn schrijver. Telkens wanneer ik Akyol op tv zie, of het nou is om zijn onwetendheid over Galatasaray tentoon te spreiden of om in sneltreinvaart biertjes achterover te slaan terwijl andere mensen vragen beantwoorden over literatuur, betrap ik mezelf op een onvermijdelijk knarsetanden…

Boeken gelezen in maart

Will Self, The Quantity Theory of Insanity

Dit boek kochten we (mijn dierbare echtgenoot en ik) op het vliegveld van Delhi van onze allerlaatste roepies. Geen slechte keuze, want deze verhalenbundel bleek verrassend, verfrissend en krankzinnig absurdistisch. Was ik aanvankelijk ietwat teleurgesteld omdat alle personages nogal op elkaar lijken, later kwam ik tot de conclusie dat er een vage samenhang bestaat tussen de verschillende verhalen. Het is duidelijk een boek voor de intelligentsia: het speelt zich allemaal af in de universitaire wereld en er worden veel inside-grappen geserveerd over het doen van onderzoek en de academische mores. Maar aangezien dat een wereld is waarin ik me dagelijks beweeg, kon ik daar de lol wel van inzien.

 

John Thavis, De vaticaandagboeken

Normaal had ik dit boek waarschijnlijk niet eens het lezen van de achterflap waard gevonden, maar aangezien het vertaald is door een bekende van mij en de paus net zijn abdicatie had aangekondigd, waagde ik me er toch maar aan. Het zorgde ervoor dat ik met de nodige belangstelling de ontwikkelingen rond de verkiezing van de nieuwe paus volgde, maar dit boek levert uiteindelijk toch een onbevredigende leeservaring op. De verhalen over machtsmisbruik en schandalen zijn best smeuïg, maar dat is niet genoeg om je aandacht 384 bladzijden lang vast te houden.

 

J.M.A. Biesheuvel, De steen der wijzen

Maarten Biesheuvel schijnt met zijn optreden in De Wereld Draait Door heel Nederland gecharmeerd te hebben. Ik vond het vooral tenenkrommend, maar wel een goede aanleiding om eens een bundel van hem uit de kast van mijn GOM te trekken. Het kon me niet echt bekoren. Alles in de verhalen van Biesheuvel is klein: de taal, de verhaallijnen, de motieven. Hij lijkt bewust alle ambitie, schwung en grandeur te vermijden. Dat doet hij heel consequent en vaardig, maar ik vind het doodsaai…

 

Thoman Pynchon, Gravity’s Rainbow (de eerste 100 pagina’s)

Na het lezen van de biografie van David Foster Wallace nam ik me voor om zijn lievelingsboeken te gaan lezen. Daar hoort het werk van Thomas Pynchon ook bij (althans in eerste instantie; later verwierp Wallace de vooral op intellectueel vermaak gerichte aanpak van Pynchon). Ondanks mijn devotie voor DFW heb ik deze postmodernistische pil niet helemaal doorgeslikt. De combinatie van superbizarre situaties, superkleine lettertjes en supercomplexe taal joeg me naar een volgend boek (wederom een Pynchon, maar dan in een Nederlandse vertaling en met een humanere typografie).

Uit Roman Nummer Twee

Ian en ik spelen galgje om de tijd te doden terwijl we op de trein naar Delhi wachten. Ik krijg de strop om mijn nek door een woord van negen letters waarvan ik niettemin de laatste vijf heb geraden. Met duivels plezier voltrekt Ian het vonnis. Quiëtisme blijkt het woord te zijn waarmee hij mij heeft genekt. Belachelijk. Ik vraag me zelfs af of het wel bestaat.