Zondig in Zeeland, of zoiets

Vorige week was ik aanwezig bij een zeer bijzondere festiviteit: het Zeeuwse boekenbal. Als beroemde Zeeuwse schrijfster mag ik nu klaarblijkelijk ook acte de présence geven op dit soort exclusieve partijtjes. Jammer genoeg bleef ook hier de werkelijkheid schikbarend ver achter bij mijn voorstelling van het evenement. Het thema was Zondig in Zeeland, en natuurlijk had ik me daar een opwindend feestje bij voorgesteld met zwoele danseressen in glitterpakjes en voorzien van dartele tepelkwastjes, met sfeervolle bordeelrode versieringen en pikante voordrachten. Helaas, helaas: ik had geen rekening gehouden met de Zeeuwse volksaard, die het voor elkaar krijgt zelfs van ‘Zondig in Zeeland’ een buitengewoon gezapige aangelegenheid te maken.  In een klinische witte tent luisterden wij naar gaapverwekkende verhaaltjes waarin Zeeuwse lichtekooien en afgietsels van het machtige geslacht van gitaargod Jimmy Hendrix figureerden. Tussendoor werd er opgetreden door een schepsel dat waarschijnlijk bedoeld was als zuchtmeisje, maar veeleer overkwam als toiletjuffrouw. Een alleraardigst programma, daar niet van, maar misschien was de titel ‘Zedig in Zeeland’ beter geweest. Toen ik achteraf door Vlissingen liep vroeg ik me af of dit het meest opwindende is wat Zeeland te bieden heeft. Of zou dit het meest enerverende zijn wat de Zeeuwen aankunnen? Dat verklaart misschien waarom ik nog door niemand in Zeeland gevraagd ben om te komen voordragen…