Op schoot bij dokter Dirk: maanlagen

Enige tijd geleden was ik aan het rondsnuffelen op www.lauradenkt.nl. Ik vond het niet zo’n bijster interessant blog, maar mijn aandacht werd getrokken door een vraag die Laura stelde: ‘Wie weten allemaal van jouw blog en wie niet (en waarom die specifieke personen dan niet)?’  De antwoorden op deze vraag (55 in totaal) verbaasden me hogelijk: veel mensen willen klaarblijkelijk liever niet dat hun blog door vrienden en familie gelezen wordt. Dat is natuurlijk een beetje naïef: een blog is per definitie publiek. Als je niet wil dat mensen het lezen dan moet je een gezellig roze dagboek met een gouden slotje aanschaffen om daarin allerlei geheime ontboezemingen neer te pennen.

Voor Ik ben Maan geldt het tegenovergestelde: ik vind het leuk als zoveel mogelijk mensen het lezen, met name vrienden en kennissen. Mijn moeder en mijn tantes zijn mijn grootste fans, maar mijn vader weigert, om onduidelijke redenen, ook maar één blik op het blog te werpen. Dat vind ik dan weer heel jammer. Als ik uitga merk ik dat Ik ben Maan steeds vaker als gespreksopener gebruikt wordt. Het is buitengewoon merkwaardig als een vage kennis op je af komt en zegt: ‘Die borstverkleining, dat moet je echt niet doen hoor!’

Misschien ligt het verschil in het feit dat ik een blogpersona gecreëerd heb, dat dicht bij mij staat maar zeker niet met mij samenvalt. Zoals de roman Ik ben Maan (in mei in de boekwinkels, teehee) bol staat van de onwaarheden (dat mag, want het is een roman), zo spreek ik ook op het blog Ik ben Maan niet altijd de waarheid. De waarheid is ook lang zo interessant niet als de dingen die ik bedenken kan. De enige mensen die dat mogelijkerwijs zal opvallen, zijn mijn vrienden en familie. Misschien vind ik het daarom wel zo aantrekkelijk dat zij trouwe lezers zijn: ze zijn de enigen die de verschillende ‘maanlagen’ van feit en fictie enigermate zullen kunnen onderscheiden!