Anatomie van mijn make-uptasje

A. Wenkbrauwpotlood. Dit potlood heb ik gekocht naar aanleiding van mijn eerste bezoek aan de schoonheidsspecialiste. Ik was daar omdat ik vroeger nooit wenkbrauwen had. Nou ja,  ik had ze wel, maar ze waren, evenals al het andere haar op mijn lichaam, zo licht van kleur dat je ze amper kon zien. In het afgelopen jaar hebben mijn wenkbrauwen opeens van zich laten horen, en daarom liet ik ze bijplukken door het zestienjarige meisje dat als assistente bij de schoonheidsspecialiste bijkluste. Nadat ze met hete was en haar scherpe pincet mijn gezicht te lijf was gegaan, merkte ze op dat ik toch echt mijn wenkbrauwen zou moeten bijtekenen. Sindsdien probeer ik iedere dag weer een fatsoenlijk lijntje te trekken met dit potlood. Met wisselend resultaat.

B. Eye-liner uit een potje en mascara. Dit zijn de enige twee dingen waarzonder ik niet de straat op zal gaan. Ik oefen al sinds mijn vijftiende op het perfecte ooglijntje, en ik kan met trots zeggen dat het iedere ochtend weer een wervelend succes is.

C. Bronzer en blusher. Als ik dit vergeet vraagt mijn Grumpy Old Man steevast of ik me wel goed voel.

D. Ondanks mijn vijfentwintig jaar heb ik de huid van een puber van zestien. Deze zalfjes zorgen ervoor dat ik toch nog een beetje afstand kan nemen van de 5 VWO-ers waar ik mijn rekruteeractiviteiten op loslaat. Sinds ik in Middelburg woon is mijn huid een stuk droger, vandaar de superverantwoorde Vichy-crème. Om ervoor te zorgen dat mijn rode kraters minder prominent zijn, gebruik ik de BB-crème van Garnier.

E. Highlighter. Het uiteindelijke doel van iedere dagelijkse make-upexercitie is volgens mij om er zo fris en fruitig mogelijk uit te zien. Deze highlighter smeer ik boven op mijn Wit-Russische jukbeenderen, onder mijn bijgetekende wenkbrauwen en in de hoekjes van mijn ogen in de hoop de suggestie te wekken dat ik chronisch beschenen wordt door een hemels licht.