Ik ben bi-polair: een fragment

De afgelopen weken zat ik tot net voorbij mijn neusgaten in de dikke blubber van mijn halfjaarlijkse depressie. Na een tamelijk voor de hand liggende manische periode in aanloop naar mijn bruiloft, zat het er natuurlijk dik in dat ik na het hele trouwfestijn in een zwart gat zou vallen. Dat het gat zo donker en diep zou zijn, had ik evenwel niet voorzien. Zelfs mijn 3x per week braaf uitgevoerde hardloopsessies kunnen mij amper enig licht of enige verlichting brengen. Mocht ik de komende tijd dus ietwat afwezig zijn, trek het u dan niet persoonlijk aan.

 

 Afijn, genoeg gezeurd: eerder schreef ik over deze buien in het hoofdstuk ‘Ik ben bipolair’ van mijn onvolprezen debuutroman. Hieronder daar wat snippers van:

 

‘Stroboscopische gemoedstoestanden. Heb ik al mijn hele leven last van. Mijn eerste geliefde, dat veertienjarige vriendinnetje, had een passend koosnaampje voor  me: Manies.  (…)

 

 ‘Hij/zij is altijd helemaal zichzelf’. Als men zoiets zegt is dit complimenteus bedoeld. Terwijl ik een dergelijke kwalificatie als een belediging zou ervaren. Ik hoef echter niet bang te zijn dat ik dat zinnetje ooit over me uitgestort krijg. Goddank ben ik nooit helemaal mezelf. Nee, ik geloof niet in jezelf zijn. Ik geloof alleen in ‘zijn’, in talloos verschillende schakeringen van ‘zijn’ welteverstaan. Dat er een onbetwistbaar ‘jezelf’ bestaat, een afgebakend iemand die je probleemloos aan je medemens kunt toevertrouwen, is volgens mij een sluw bedenksel van de psychotherapeutische industrie. (…)

 

Cognitieve gedragstherapie dus. Deze therapie heeft tot doel de tot waanzin vervallen mens ervan bewust te maken dat zijn stemming worden beïnvloed door wat hij zichzelf aanpraat. Ten eerste moet je je negatieve gedachten leren identificeren om ze vervolgens tegen het licht te houden, in twijfel te trekken en te vervangen door meer constructieve en positieve gedachten. In principe is dat een nobel streven en onderzoek heeft uitgewezen dat het bij de meeste (manisch-)depressieve gevallen bijzonder effectief kan zijn. Bij mij wekte deze halfzachte methode echter voornamelijk ergernis op, al was het alleen maar vanwege dat walgelijke ‘positief’. Positief – een dwangbuis waarin de hedendaagse westerse mens wordt gepropt om niet al te bedreigend over te komen voor zijn omgeving.’