Uit het hoofdstuk 'Ik ben superleuk/superslim/superstom'

Mijn familie heeft patent op het geïnteresseerde, opgewekte, positieve en stimulerende toontje dat menig cynicus lichte maagkrampen bezorgt. Iedereen die niet tot de categorie der azijnpissers behoort zal bij mijn familie een warm dekentje van bevestiging vinden. Op 82 procent van de mededelingen binnen de dagelijkse communicatie kunnen mijn bloedverwanten namelijk op geheel natuurlijke wijze ‘superleuk!’ zeggen. Die uitroep heeft een volstrekt eigen, onmiskenbaar polyvalente betekenis binnen mijn familie. Zo kan ‘superleuk!’ ingezet worden als blijk van algemene geestdrift over het gespreksonderwerp in een groep, zonder dat het specifiek verwijst naar de meest recente zinnen van de conversatie. Anderzijds kan het in een tête-à-tête gebruikt worden om tevredenheid, goedkeuring dan wel blijdschap uit te drukken, of te dienen als aanmoediging. Juist het theatrale karakter van mijn familie maakt dat wat een tamelijk oppervlakkige, eenduidige uitdrukking lijkt, met de juiste intonatie en stemmodulatie een kleurrijke waaier aan emoties kan vertolken.