Uit het hoofdstuk 'Ik ben pedofoob'

‘Ik kon er met mijn verstand niet bij dat deze ogenschijnlijk weldenkende mensen, academici zelfs, volkomen geïnfantiliseerd erbij zaten en hun doen en laten lieten dicteren door wezens die nog amper een fatsoenlijk woord konden vormen met hun kwijlende muilen. Vooral de (uiteraard in King Louie-jurken uitgestalde) vrouwen van dit sinistere gezelschap blonken uit in empathie met de raaskallende koters. Een hoogtonig ‘koele-koele-koele’-taaltje zwalkte hartstochtelijk over hun lippen. Aangezien koelekoelekwallakwalleboehboehhaphapmahmahmah nou niet meteen een zinstype is waar ik erg opgewonden van raak, ging ik zo ver mogelijk van de vrouwen vandaan zitten. Ik vond ze minstens zo eng als hun kinderen, met wie je ook al geen zinnig woord kon wisselen. (…)

Zodra de jonge moeders even niet op hoogstaand niveau communiceerden met het aan hun voeten krioelende of aan hun tieten hangende addergebroed, spraken ze onderling óver dat addergebroed en allerhande daaraan gerelateerde kwesties. Ik walgde van deze wereldvreemde wijven, die geen enkele affiniteit meer hadden met zaken die buiten de minimale reikwijdte van de door hen uitgepoepte minimensjes vielen. Ja, ik walgde van hen, maar uit beleefdheid moest ik hun gewauwel aanhoren – een beleefdheid die ze zelf niet meer konden opbrengen tegenover andersdenkenden. En dus luisterde ik naar een levendig discours over de nieuwste rompertjescollectie van Prenatal, de meest doelmatige kolfmethode, ingescheurde perinea, de wenselijkheid van kant-en-klare, met anoniem sperma ingespoten embryo’s, hoe om te gaan met de peuterpuberteit, borstvoeding ja of nee, en zo ja wat doe je aan de tepelkloven en ben je dan nog wel sexy genoeg voor de verwekker van je volgende kind?’

plaatje via: www.lamaitressedupirate.com