Uit het hoofdstuk 'Ik ben gerontofiel'

Jawel, ik ben mijn veteraan veel dank verschuldigd. Hij heeft zich uiterst kranig ontfermd over de éducation sentimentale van het coming-of-age-drama dat mijn leven is. Hij heeft me wat weerbaarder gemaakt, ja, hij heeft het watje dat ik was omgevormd tot een stootkussen. Hij heeft me ervan weten te overtuigen dat niet alle honden doodeng zijn (labradorpuppies zijn best leuk), dat ik heus wel eens een keertje door rood mag rijden met mijn fiets (bijvoorbeeld rond middernacht in Middelburg), dat sommige roltrappen het níet op mijn leven voorzien hebben. Hij heeft me doen inzien dat ik in staat ben een bestseller te schrijven en dat niet elke auto wagenziekte veroorzaakt (met hem achter het stuur wordt het leven schokvrij en koersvast). Met zijn kalme handen pakte hij mijn klamme pootjes en gidste mij geregeld door een mijnenveld van fobieën en epische emoties.