Uit het hoofdstuk 'Ik ben een rekruteuse'

Deze week reis ik af naar Manchester om daar zieltjes te winnen voor Roosevelt Academy. Daarom vandaag een fragment uit het hoofdstuk 'Ik ben een rekruteuse':

 

Een van die skills is het kunnen inzetten van wat David Foster Wallace de ‘Professionele Glimlach’ noemt, volgens hem ‘een nationale pandemie in de dienstensector’. Hij omschrijft een dergelijke glimlach als een ‘moeizame contractie van de orbiculaire mondmusculatuur, bijna zonder zygomatische ondersteuning’. Het is misschien meer een suggestie van een glimlach dan een authentieke glimlach, zou ik zeggen. Je plooit je mond op zo’n manier open dat het lijkt alsof achter je lippen een glimlach wordt opgeklopt. Een slagroomglimlach. Een cappuccinoglimlach.

 

Wat moet een rekruteuse zoal doen? Presentaties verzorgen op scholen, tijdens beurzen achter een tafeltje staan met een Professionele Glimlach, Open Dagen organiseren, rondleidingen geven op de campus, een Ambassadors Team aansturen. Onder de rekruteurs van andere universiteiten ben ik de enige zonder auto. Meestal komen de voorlichters met glanzende bestelbusjes de schoolterreinen op gereden, alwaar ze een kist ter grootte van een flinke linnenkast tevoorschijn halen. Aangekomen in de aula beginnen ze vervolgens een complex bouwsel op te richten met ingebouwde spotjes en geluidseffecten. Daar sta ik dan tussen met mijn EA-tafelkleedje en een stapeltje brochures. Het gebrek aan een fancy decor en dito propagandamateriaal compenseer ik echter ruimschoots door een onuitsprekelijk energieke uitstraling en een overweldigend decolleté.