Uit het hoofdstuk 'Ik ben bipolair'

Niets aan mij is normaal. Mijn cupmaat niet, mijn mussoliniaanse kaaklijn niet, mijn oriëntaalse ogen niet, mijn waanzinnig onregelmatige stoelgang niet, mijn fantasieën niet, mijn angsten niet, zelfs mijn neus niet, want elke standaard zonnebril steunt op mijn wangen in plaats van op mijn neusbrug. De kunst is om al deze afwijkingen niet als obstakels te beschouwen maar als de wielen van een zegekar, een praalwagen. Een onstuitbaar voortdenderend voertuig waarmee ik de wereld verbluf en louter oh’s en ah’s oogst…