Maan overwoog een borstverkleining: uit het hoofdstuk 'Ik ben borsten'

Op mijn zeventiende ging ik naar de huisarts om te informeren of het wel verantwoord was voor een meisje van mijn leeftijd om met een J-cup rond te lopen. De conclusie luidde dat het dagelijkse sjouwen van circa zes kilogram voor een meisje met een lengte van 1,64 meter niet zo’n heel goed idee was. Onder begeleiding van mijn Tsjernobyl-moeder toog ik vervolgens naar de plastisch chirurg van het dichtstbijzijnde ziekenhuis. De man in kwestie bleek hetzelfde heerschap te zijn als de arts die twee jaar eerder een forse moedervlek bij mij had verwijderd. Hij moest toegeven dat hij niet speciaal gespecialiseerd was in het verrichten van borstoperaties, maar – zo verzekerde hij mij met uitpuilende ogen – hij was er ‘best goed in, hoor!’ Om in ieder geval zijn theoretische kennis te demonstreren vertelde meneer de operateur mij wat een borstverkleinende ingreep inhoudt.

            Dat gaat dus als volgt. Je tepels worden behoedzaam losgetornd en op een schaaltje gedeponeerd, waar ze braaf tot bijna het einde van de maximaal vijf uur durende operatie moeten blijven liggen. Daarna worden er twee incisies gemaakt: eentje vanaf de plek waar de verwijderde tepel zetelde naar de onderkant van de borst; de andere in de aanhechting met je borstkas, van je oksel tot het midden van de romp. Vervolgens wordt er per borst 500 tot 700 gram weefsel verwijderd. Tot slot wordt de borst in een nieuwe, min of meer acceptabele vorm gekneed en naait men de gedemonteerde tepels erop. Het resultaat is begrijpelijkerwijs een gezellig slagveld: grof littekenweefsel rond de tepel en op de andere vier plekken waar het scalpel zich heeft gemanifesteerd. De kans dat je ooit nog enig gevoel in je tepels zult waarnemen na hun urenlange verbanning, is miniem. Need I say more?

zoiets dus...