Maan, ja.

plaatje via doublemerrick.com gevonden via pinterest

Ik ben Maan. Hoe? Maan, ja. Nu eens wassend, dan weer afnemend. Opkomend en ondergaand. Luna. Lunatiek, oftewel grillig. Lunatic. Een bijplaneet die soms in de schaduw staat, soms schaduw werpt.

Klopt dat, val ik inderdaad samen met mijn naam? Nou, wat mijn lichaam betreft heel zeker. Mijn hemelse lichaam – bijna een hemellichaam dus. Dat bezit de vereiste bleekheid, terwijl zowel mijn borsten als billen hetzelfde bolvormige aanzien hebben als een complete maan. Over mijn gezicht heb ik het al gehad: dat heeft zich vanaf het vroegste begin solidair verklaard met die ronde schijf die op de avond van mijn geboorte zo dominant in het zolderrampje stond geëtst. Mijn kaken zijn niet hoekig maar gewelfd, mijn voorhoofd gloeit minzaam, en de uitgestrektheid van mijn gelaat wordt geïllustreerd door de naam van mijn rechterwang: de Noordoostpolder