Ik ben Wit-Russisch deel 4

Edoch… ondanks mijn Tsjernobyltieten, mijn Slavische aangezicht en mijn sociaal-realistische lichaamsbouw getuigt mijn geboortebewijs dat ik niet ter wereld ben gebracht op de radioactieve grond van zuidoostelijk Wit-Rusland, maar te midden van verruigde Hollandse beemden, grienden en walen het levenslicht aanschouwde. Toch treed ik al te graag op als lookalike van een Wit-Russisch wijf. Dat verschaft me een zekere fictieve status: ik waan me een tragisch personage: slachtoffer van een kernramp of van vrouwenhandel, of politiek vluchtelinge.

Vooral in die laatste rol kruip ik regelmatig. Dat ik uit de enige dictatuur van Europa kom vervult me met trots. Dat ik uitgestoten ben door een land dat in een internationaal politiek isolement is geraakt, verschaft me een prachtige vrijbrief voor mijn zelfmedelijden en mijn gevoel nergens bij te horen. Met de tranen in mijn ogen vertel ik de laatste tijd iedereen die in mij een Wit-Russische ziet dat mijn broer door de kgb is opgepakt en gemarteld omdat hij meeliep in een stille protestmars. Het enige wat hij deed was in zijn handen klappen! En zelfs dat mag niet meer van die beul van Loekasjenko. Dat wil zeggen: als je in je eentje in je handen klapt is dat nog toegestaan, maar een groep mensen die dat op straat doet, pleegt daarmee een strafbaar feit. Stel je voor, dat heeft de m-m-m-minister van Justitie verklaard! Ik begin heftig te stotteren – van verontwaardiging, denkt men, zodat ook die stoornis wonderwel onderdak heeft gevonden.

Ja, als Wit-Russische klopt ineens alles aan mij. Al mijn angsten worden verklaarbaar (ik ben veelvoudig getraumatiseerd: door mijn Tsjernobylverleden, vanwege de repressie van een dictatoriaal beleid en omdat ik tegen mijn wil in de prostitutie ben terechtgekomen terwijl men mij een baantje als au pair van een Nederlands gezin had beloofd). Hetzelfde geldt voor mijn hekel aan sport (ik kom uit een staat waar je van jongs af aan anabolen kreeg ingespoten om sportieve prestaties te af te dwingen) en aan kinderen (door alle seksuele martelingen en geslachtsziekten die ik als prostituee onderging ben ik onvruchtbaar geworden). Mijn voorkeur voor oudere heren heeft te maken met mijn afkeer voor jonge, door testosteron verblinde macho’s die zich alleen maar bekommeren om hun eigen gerief en gereedschap en mij doorverkochten zodra ze een sappiger sletje hadden ontdekt.

Eveneens spreekt het voor zich dat ik als koudbloedige en vorstbestendige Wit-Russische geregeld hunker naar de warme, tedere omhelzingen van een vrouw. Daarnaast kan het amper verwondering wekken dat ik belangstelling heb voor bdsm-praktijken. Soms verlang ik terug naar de barse billenkoek waarop de boerenhanden van mijn Wit-Russische vader (God hebbe zijn radioactieve ziel) mij vroeger trakteerden. Door het gesol met mijn in de vrouwenhandel verzeilde lijf  is mijn geest bovendien zo verknipt geraakt, zijn mijn gevoelens dermate ontregeld, dat ik alleen nog kan genieten als ik gestraft, geslagen, gekleineerd en gecommandeerd word.

Denk dus niet dat ik pervers ben.

Ik ben Wit-Russisch. Daardoor komt het allemaal.