Ik ben Wit-Russisch deel 3

Maar ook als ik niet in het gezelschap van mijn Grumpy Old Man ben word ik dikwijls aangezien voor een raszuiver exemplaar van Wit-Russisch bloed. Om verschillende redenen is die wijd verbreide veronderstelling een meer dan plausibele aanname. Dat ik een Kalashnikov-horloge draag heeft er geloof ik niet zoveel mee te maken. Mijn fysionomie daarentegen is een overtuigende bewijslast. Die jukbeenderen die als de hoekstenen van een burcht op mijn gezicht zijn gemetseld. Die amandelvormige ogen. Die exorbitante kaken, vervaardigd in de fabrieken van Belarusian Steel Works. Niet bepaald een fijngesneden koppie. Ook voor de rest bezit ik nogal een plomp voorkomen, wat eens te meer pleit voor het feit dat ik voortspruit uit de met wodka doordrenkte moerassen of het weerbarstige morenelandschap van Wit-Rusland.

Als je mijn decolleté aanschouwt zou je misschien nog kunnen denken dat ik afkomstig ben uit Silicone Valley. Maar als je beter kijkt dan begrijp je dat die mateloos grote borsten niet door cosmetische chirurgie tot stand zijn gebracht. Ze zijn griezelig echt en tegelijk een dwaling van de natuur – niet naar Gods beeld en gelijkenis geschapen maar een ongelooflijke blunder van de Schepper. Sterker nog: juist mijn boezem bekrachtigt het vermoeden (of het misverstand) dat ik een Wit-Russische ben.

Sta mij toe dit uit te leggen. Zoals ik al eerder heb verteld zijn mijn absurd forse borsten wellicht het resultaat van de kernramp in Tsjernobyl, die immers plaatsvond in mijn geboortejaar. Nu ligt Tsjernobyl in Oekraïne, maar vanwege de stand van de wind werd het nabij gelegen zuidoosten van Wit-Rusland het zwaarst getroffen door de nucleaire catastrofe. Niet lang nadat de kernreactor was ontploft ging het regenen en pakweg zeventig procent van die nucleaire neerslag kwam daar terecht, tweeduizend kilometer van Nederland vandaan. Iemand met een beetje historische en geografische kennis zou bij het ontwaren van mijn surrealistische borsten dus terecht kunnen concluderen dat ik geboren ben in het zuidoosten van republiek Belarus. Een groot deel daarvan werd al snel verklaard tot ‘Tsjernobyl-exclusiezone’, een verboden gebied, vanwaar de bewoners (onder wie ik natuurlijk) verplicht dienden te verhuizen. Bij deze bewoners werd niet alleen een aanzienlijke toename van schildklierkanker geregistreerd, maar ook een opmerkelijk aantal lichamelijke misvormingen. Zie daar de verklaring voor het feit dat ik allerminst een blakend exempel van catwalkglamour ben.