ik ben rekruteuse

Afgelopen week raasde ik rond in het Verenigd Koninkrijk, alwaar ik Britse jongelingen trachtte te overtuigen hun studietijd niet in het wervelende Londen of tintelend artistieke Brighton maar in het pittoreske en enigszins kneuterige Middelburg door te brengen. Hieronder een stukje uit het hoofdstuk ‘Ik ben rekruteuse’ dat ik eerder over dit soort tripjes schreef:

‘Een van die skills is het inzetten van wat David Foster Wallace de ‘Professionele Glimlach’ noemt, volgens hem ‘een nationale pandemie in de dienstensector’. Hij omschrijft een dergelijke glimlach als een ‘moeizame contractie van de orbiculaire mondmusculatuur, bijna zonder zygomatische ondersteuning.’ Het is misschien meer een suggestie  van een glimlach dan een authentieke glimlach, zou ik zeggen. Je plooit je mond op zo’n manier open dat het lijkt alsof achter je lippen een glimlach wordt opgeklopt. Een slagroomglimlach. Een cappuccinoglimlach.’