Ik ben borsten: ze zijn ontologische rechtvaardiging en gesel in één

"Over borsten gesproken: ik ben eerst en vooral borsten. Anders gezegd: het eerste dat je altijd van mij te zien krijgt, zijn de twee vleesbergen die de wereld tegemoet torenen. Tegen wil en dank (merci, moeder, dat je al dat Tsjernobyl-gif niet serieus hebt genomen) definiëren mijn tieten degene die ik ben in andermans ogen. Ze zijn ontologische rechtvaardiging en gesel in één. Ik heb borsten, dus ik besta. Ik voel dat ik besta omdat mijn borsten mijn zwaartekracht dagelijks met verpletterende kracht bewijzen. Tijdens besprekingen met universiteitsdecanen of lyceumrectoren krijg ik veel voor elkaar omdat de heren niet goed opletten, dat wil zeggen: alleen aandacht schenken aan wat mijn decolleté te berde brengt, niet wat de twintig centimeter daarboven gelegen mond te melden heeft. Op de reeds genoemde fetish-feestjes word ik eveneens alleen voor ‘vol’ aangezien dankzij de pregnante wijze waarop mijn opgebonden prammen eenieders blikveld penetreren.

En dat terwijl ik superslim ben! Ja, mijn hersens hebben minstens zo’n galactische omvang als mijn boezem. Maar dat ziet het klootjesvolk niet, en horen doen ze het ook niet, want al mijn waanzinnig intelligente woordenstromen klateren rechtstreeks in de peilloos diepe vleesspleet tussen mijn borsten in plaats van de oren van mijn gesprekspartner te bereiken."

de afgesneden borsten van de heilige Agatha van Sicilië