Hoe mijn net verworven konijn Kivivu Ndugu het hazenpad koos

Dit is deel 2 van de geschiedenis van Kivuvu Ndugu uit het hoofdstuk 'Ik ben een kwart eeuw'. Deel 1 vind je hier

 

"Ja, dit was de verschrikkelijke waarheid op de eerste dag van mijn vijfentwintigste levensjaar: voordat ik mijn kleine kameraad tactiel kon stimuleren (ten behoeve van zijn innerlijke ontwikkeling en om de interactie tussen hem en mij te bevorderen), enfin, dus voordat ik deze subtiele aanrakingsmethode op mijn ongedurige cadeautje kon toepassen, was hij al gevlogen, zijn nieuwsgierigheid achterna. Waarschijnlijk omdat-ie niks moest hebben van soft gedoe en vreesde dat ik na het gestructureerd activeren van zijn zenuwuiteinden hem ook nog eens zou onderwerpen aan een voetreflexzonetherapie of een holistische massage. Belachelijk natuurlijk, want ook al ben ik dan meestal een angsthaas, dat wil nog niet zeggen dat ik me maar willoos vastklamp aan allerlei hocus pocus-praktijken die de gekwelde westerse mens weer moeten verzoenen met zijn miserabele bestaan. O nee, met tactiel stimuleren bedoel ik eigenlijk gewoon ‘aaien’, maar Kivuvu Ndugu beschikte helaas niet over een gezond ironisch vermogen, nee, wist hij veel, en dus dacht-ie: ik neem het zekere voor het onzekere, ik ben weg, zodat dat enge mens mij niet gaat befriemelen met haar tengels."

plaatje via http://abeautifulmess.typepad.com