De droeve geschiedenis van Kivuvu Ndugu: het konijn dat het hazenpad koos (uit het hoofdstuk 'Ik ben een kwart eeuw)

Waar was onze vooralsnog naamloze aanwinst gebleven? Had hij zich onder de canapé teruggetrokken met een kanjer van een identiteitscrisis na al dat gesjoemel met zijn burgerlijke staat? We slaan aan het spoorzoeken, we snuffelen ons rot, helemaal in konijnenstijl. Was Kivuvu of Tshabalala nou een normaal konijn geweest en niet zo’n steengeval, dan hadden we gewoon het spoor van zijn uitwerpseltjes kunnen volgen. Maar nu, nee nu hadden we geen enkel houvast zogezegd. We konden niet eens zijn naam roepen, want die had-ie nog niet!

Ja, dit was de verschrikkelijke waarheid op de eerste dag van mijn vijfentwintigste levensjaar: het konijn was weg. Bleef weg. Vast en zeker door de op een kier staande keukendeur naar buiten geglipt, de zonnige junidag tegemoet, onkundig van het feit dat in de schaduw de meest vreselijke loerhoeren het op hem voorzien hadden. Geen twijfel mogelijk, om de nature-theorie te illustreren had Kivuvu Ndugu heel stoer zijn territorium verlaten om zijn grenzen te gaan verleggen achter de coniferenheg die mijn achtertuintje scheidt van het met lege halveliterflessen en gecrushte bierblikjes gegarneerde plaatsje van mijn buren. Alwaar vijf magere katten hem feestelijk hadden onthaald op hun gebrekkig gemanicuurde klauwen en geestdriftige snijtanden. Of, erger nog: mijn konijn was rechtsaf geslagen, door een gat in de schutting, om vervolgens een intense tête-à-tête te beleven met Mario, de pitbull van nr. 49. En zelfs al had Kivuvu Ndugu dankzij zijn formidabele acceleratievermogen en dito sprongkracht een van deze confrontaties weten te vermijden, dan zou-ie inmiddels een posttraumatische stressstoornis van jewelste hebben.