Jean Paul Gaultier in de Kunsthal: gaat dat zien!

Nadat minstens vijf mensen mij afzonderlijk van elkaar hadden aangeraden om naar de Jean Paul Gaultier-tentoonstelling in de Kunsthal te gaan, besloot ik maar eens aan die oproep gehoor te geven. Hoewel ik niet echt van het Bretonse streepje houd en het in het museum krioelde van de mensen, was dit een van de beste modetentoonstellingen die ik ooit gezien heb. De kleding was prachtig tentoongesteld en over de verdere aankleding hadden de tentoonstellingmakers heel goed nagedacht. Vervuld van inspiratie voor feestkledij keerde ik uit Rotterdam terug. Hier een kleine foto-impressie:  

 

Uit Roman Nummer Twee

I&M

Op tweede kerstdag  verlaten ze Hotel Polovictory Palace en begeven zich naar het busstation.

 

I

De bus naar Bundi. Oh the horror, the horror! Rachitische stoelen van gedeukt blik, op de grond gescheurd zeil en versleten tapijtstof. Nog geen twintig centimeter boven onze hoofden een plafond van spaanplaat. Voor en achter ons gesluierde vrouwen met – speciaal voor mijn pedofobe gemalin – vier peuters en twee baby’s. Niet tegen op te boksen met onze westerse iPods. Mondjes die zich opensperren tot muilen, tot megafoons. Chipszakken die worden opengerukt, chips die worden gevierendeeld. Krak kraak krak. En popcorn en pinda’s. En Maan die knarsetandend beweert dat ze in ‘hindoemodus’ is. Al na een kwartier heeft je kont de consistentie van dahl. Linzenbrij dus. Hobbeldehobbel. Zodat onze kwetsbare koloniale koppen bonkbonk doen tegen het met schroefjes bezaaide plafond.

 

I&M

I lezend met een potlood in de aanslag (een potlood dat steigert en bokt) en verbeten hopend op een plaspauze, op een vergeetachtige bui van zijn prostaat. M luisterend naar podcasts over moleculaire gastronomie, polygamie en hekserij terwijl ze verlangt naar haar Middelburgse bed. Totdat de bus een geconstipeerde ratelslang wordt en I zijn boek moet wegleggen omdat de letters beginnen te breakdansen op de pagina. Stof, zandkorrels en brandlucht wolken naar binnen. M oefent zich in zelfbeheersing, in stilzwijgen. Om maar niet in huwelijksondermijnend geschreeuw uit te barsten.

Uit Roman Nummer Twee

Ian en ik spelen galgje om de tijd te doden terwijl we op de trein naar Delhi wachten. Ik krijg de strop om mijn nek door een woord van negen letters waarvan ik niettemin de laatste vijf heb geraden. Met duivels plezier voltrekt Ian het vonnis. Quiëtisme blijkt het woord te zijn waarmee hij mij heeft genekt. Belachelijk. Ik vraag me zelfs af of het wel bestaat.

 

In maart...

In maart...was ik in Amsterdam:

In maart... werd er een skype-portret van mij gemaakt:

In maart... bezocht ik een tentoonstelling met een goede titel:

In maart... vierde ik Pasen met een hond:

In maart... zag ik Cees Nooteboom op de Nacht van de Poëzie:

In maart... vond ik mezelf terug op een leestafel in het ziekenhuis:

In maart... ging ik op Date ex Machina: