Maan windt zich op: feestjes geven

 

Ik geef geen feestjes. Al jaren ben ik niet meer jarig geweest, en ook andere feestwaardige levensgebeurtenis probeer ik zo stil mogelijk aan me voorbij te laten gaan. Andermans partijtjes bezoek ik graag en veel, maar wanneer het op mijn eigen festiviteiten aankomt probeer ik de dans wanhopig te ontspringen. Dat lukte tot voor kort aardig, maar de publicatie van Ik ben Maan gooit roet in het eten. Volgens meneer de uitgever en de mevrouw van communicatie moest er een presentatie komen. En niet zo maar eentje: bij voorkeur een exorbitant slempfestijn dat in één klap de onvermijdelijkheid van Ik ben Maan bevestigt. Of iets dergelijks. Daarom ben ik de afgelopen maand bezig geweest met het organiseren van een festijntje dat aan die richtlijnen voldoet. Ik kan nu al vaststellen dat die stinkpresentatie me meer stress heeft opgeleverd dan het schrijven van dat stinkboek...