Maan windt zich op...

Vanaf deze maand moet ik mijn studieschuld gaan terugbetalen. Daarom heb ik me voorgenomen om wat minder gretig nieuwe spullen aan te schaffen, wat dan weer tot gevolg heeft dat het blogitem   ‘Nieuwe dingen maandag’ op rantsoen gezet moet worden. Vandaar voortaan op maandag nog maar één keer in de twee weken het genoemde item; op de vrijgekomen plek komt (eveneens om de week) de nieuwe categorie ‘Maan windt zich op’. Hierin bespreek ik zaken waarover ik me in de voorgaande week opgewonden heb, of die ik opwindend vond. Vandaag: Maan windt zich op over literatuur.

 

Hoewel het alweer enige tijd geleden is, kan ik me nog steeds met overgave opwinden over de ingezonden brief van Paul van Seters in de Volkskrant van 5 januari. Hierin beschrijft de hoogleraar Globalisering op zeer triomfantelijke en pedante wijze de fouten die hij heeft weten te ontdekken in de roman Bonita Avenue van Peter Buwalda. Los van de manier waarop hij dat doet (irritant, zoals Jamal Ouariachi heeft beschreven), staat het principe van deze vorm van literatuurkritiek me vreselijk tegen (kunnen we de bijdrage van de professor 'literatuurkritiek' noemen? Laten we het bij ‘kritiek op literatuur’ houden).

 

Ik neem aan dat meneer van Seters zich bewust is van het feit dat Bonita Avenue fictie is. Dat het vertelde verhaal niet echt gebeurd is. Als zodanig gelden voor dit genre andere regels dan voor non-fictie (voor meneer van Seters: dat het niet echt gebeurd is). Voor veel romans is het wenselijk als er enige correlatie met de werkelijkheid bestaat. Dat maakt het makkelijk voor de lezer om mee te gaan in het verhaal; het faciliteert de willing suspension of disbelief. Dat wil echter niet zeggen dat een schrijver van fictie op wat voor manier dan ook een verantwoordelijkheid heeft om de werkelijkheid correct weer te geven. De enige verantwoordelijkheid van de schrijver is om de lezer op overtuigende wijze zijn schepping in te trekken. Dat heeft Peter Buwalda naar mijn mening meer dan redelijk gedaan. Als de schrijver dáár in slaagt, is al het andere, waaronder de correcte weergave van het stratenplan van Berkeley, volstrekt irrelevant.

 

Ik moet er overigens niet aan denken dat men volgens de normen van Van Seters naar Ik ben Maan gaat kijken. De chaos zou niet te overzien zijn...

 

plaatje via masterandservant.blogspot.com