PAGINA 100!!!!!

Vandaag heb ik na veel doorwaakte nachten en aan flarden getypte treinreizen de honderdste pagina van mijn roman-in-wording bereikt! Sinds ik in november de eerste plannen op papier zette en ik op mijn huwelijksreis in India meer aandacht aan mijn opschrijfboekje dan aan mijn echtgenoot besteedde, heb ik al meer dan  tweederde van mijn nieuwe roman in elkaar getimmerd. En het wordt neukend briljant!

MediaMaandag: nY

Twee weken geleden was ik op de Nacht van de Poëzie. In een hyperfuturistische maar verre van poëtische omgeving was ik getuige van voordrachten en bedacht ik dat het concept ‘dichter leest voor uit eigen werk’ misschien zijn beste tijd wel gehad heeft. Er liep ook een hond rond, blond met grote krullen, en uit zijn gezichtsuitdrukking maakte ik op dat hij het met me eens was (zie foto).

Als souvenir van deze ietwat treurige avond kocht ik een exemplaar van het tijdschrift nY. En niet zomaar een exemplaar. Nee, in dit tijdschrift staat een vijftien pagina’s lang stuk over de ego-boekentrend van de laatste jaren. Aan de hand van drie romans schrijft Hans Demeyer over ‘het individu en de anderen in een wereld zonder waarheid’. Naast Of hoe waarom van Hanna Bervoets en Stilte en melk voor iedereen van David Nolens is Ik ben Maan een van de kapstokken waaraan Demeyer zijn betoog ophangt. Hoewel ik vermoed dat Demeyer eigenlijk een lofzang op Nolens heeft willen schrijven en daarom nog twee boeken heeft uitgekozen waartegen zijn ode het beste afsteekt, en hoewel zijn oordeel over Ik ben Maan behoorlijk vernietigend is, ben ik toch erg blij met dit stuk.

En wel hierom: toen ik Ik ben Maan schreef dacht ik nu en dan: zo, laat de studentjes literatuurwetenschap hun beminnelijke tandjes hier maar eens op stukbijten. Het leeuwendeel van de officiële reacties bleef echter hangen in een bepaald, nogal beperkt format: het verhaal wordt naverteld en vervolgens komt men tot een oordeel (leuk/niet leuk). Het feit dat Demeyer Ik ben Maan in een bredere context plaatst en hij hard zijn best doet er daadwerkelijk iets zinnigs over te zeggen, doet mij deugd. 

een melancholische hond op de Nacht van de Poëzie

MediaMaandag: Jonge schrijver en jurylid van de toekomst!

Kijk! Kijk! Volgens Libris boekhandels ben ik een schrijver van de toekomst! (Is mijn teerbeminde Grumpy Old Man dan een schrijver van het verleden? Overigens zou ik liever een schrijver van het heden zijn… maar ik mag niet klagen.)

 

Tevens: aanstaande zondag zit ik in de jury van de regionale voorronde van de Kunstbende, categorie Taal. Hoewel ik me ervan bewust ben dat iedereen die ooit in Zeeland iets op papier heeft gezet, ook werd uitverkoren tot jurylid van de Kunstbende, vind ik het toch erg amusant en zelfs een beetje bijzonder om deze rol te mogen vervullen. Als was het alleen maar omdat ik vroeger heel vaak heb overwogen mee te doen en nooit de ballen – ik bedoel: de branie, de bravoure – had om het te doen.

 

 

http://tizianomazzilli.tumblr.com/post/25240228404#_=_

 

MediaMaandag: Maan met haar dikke kop in een Roosevelt-filmpje

Naast mijn schrijfwerkzaamheden moet ik natuurlijk ook nog geld verdienen. Dat doe ik op University College Roosevelt, alwaar ik de communicatieafdeling run. Mijn band met Roosevelt is echter dieper dan alleen mijn contract: ik behoorde tot de allereerste groep studenten die in Middelburg begon met studeren. In die hoedanigheid werd ik enige tijd geleden geïnterviewd voor een filmpje: http://youtu.be/8w5aRC_DOhY