Over werkelijkheid en fictie

Ik ben niet de enige die de werkelijkheid schaamteloos uitbuit ter meerdere eer en glorie van de fictie. Ook mijn aanstaande weet daar wel raad mee, vaak met ondergetekende als direct slachtoffer. Als ik zijn boeken lees herken ik telkens weer bepaalde (al dan niet scherp geslepen) facetten van mezelf. Maar het werkt ook andersom: soms betrap ik mezelf op gedrag waarover ik eerder in zijn boeken gelezen heb.  Van dat soort momenten zal ik vanaf nu foto’s maken. De komende weken lees je hier stukjes fictieve en werkelijke Maan uit de pen van Peter Drehmanns.

 

Uit: De Begeleider, pagina 14

‘In de woonkamer heerste dezelfde gezellige zooi als bij mijn vorige bezoeken. Zo zouden de nabestaanden binnenkort dus haar nalatenschap aantreffen. Niet bepaald schoon schip, eerder een dankbaar territorium voor spoorzoekers. (…) In de gootsteen lag een ijzeren knoedel, doorklonterd met etensresten: onafgewassen bestek. Duidelijker kon het niet: na mij de zondvloed.’