Boeken gelezen deze maand

01-06: De hongerspelen, Suzanne Collins

07-06: Het korte maar wonderbare leven van Oskar Wao, Junot Diaz

12-06: Trotter reisgids Portugal

16-06: Lonely Planet reisgids Portugal

24-06: C, Tom McCarthy

27-06: How to be a Hepburn in a Hilton World, Jordan Christy

 

Over De hongerspelen: stiekem hecht ik er best veel waarde aan om te weten wat er op populair-literair gebied zoal speelt. Hoewel dit besef me nog niet bewogen heeft tot het lezen van Het diner, ben ik er toch trots op precies te weten wie Anastasia Steele, Hermione Granger en nu dus ook Katniss Everdeen zijn. Laatstgenoemde is de hoofdpersoon in De hongerspelen: een boek dat me verrast heeft. Ik was me er namelijk niet van bewust dat deze waanzinnig populaire roman zo onwaarschijnlijk wreed, maatschappijkritisch en dystopisch is. Ik kan me bijna niet voorstellen dat al die gezellige Amerikaanse teenagers zo massaal dit gruwelijke verhaal omarmd hebben. Maar misschien ben ik wel heel naïef…

 

Over Het korte maar wonderbare leven van Oskar Wao: een wonder(baar)lijke roman (die best een beetje korter had mogen zijn). Een sciencefiction-, coming-of-age-, familieverhaal in een exuberante, exotische, epische stijl. Hoewel deze roman soms een beetje uit de bocht vliegt, is het een heerlijk boek met een spannende verhaallijn en een bewonderenswaardige verteltrant.

 

De reisgidsen: over twee dagen vertrekken de GOM en ik naar Portugal. De hele maand ben ik al verlekkerd reisgidsen aan het verorberen, mijn vingers aflikkend bij de gedachten aan gegrilde sardines en pastéis de nata.

 

Voor mijn verjaardag kreeg ik van mijn GOM het boek C van Tom McCarthy, om ‘mijn tanden lekker op stuk te bijten’. Dat heb ik met veel overgave (en enig masochisme) gedaan. Na de boeken van die ándere McCarthy (Cormac) was dit een van de moeilijkste hedendaagse Engelse boeken die ik in tijden gelezen heb. Niet omdat het nou zijn waanzinnig dik boek is (slechts … pagina’s), maar omdat de schrijfwijze zo onconventioneel en complex is. Op het omslag wordt de roman exhilarating en electric genoemd, en eigenlijk kan ik geen betere benamingen bedenken. Van de eerste radiosignalen die een kleine jongen weet te ontvangen, tot luchtgevechten in de Eerste Wereldoorlog en gedrogeerde nachten in het Londen van de jaren twintig, alles is even opwindend, levendig en sprankelend beschreven. Zal dit één van mijn favoriete boeken van dit jaar worden?

 

Voor mijn verjaardag kreeg ik ook het boek How to be a Hepburn in a Hilton World. Hoewel de omslag en het uitgangspunt van dit boek zeker de moeite waard zijn, kon de inhoud ervan mij niet echt bekoren. Jordan Christy oppert dat jonge vrouwen zich heden ten dage veel te trashy gedragen en stelt een aantal leefregels op waarmee wij ons weer als echte dames kunnen presenteren. Die leefregels variëren van het dragen van niet al te onthullende kleding tot het oppoetsen van je vocabulaire tot het tenenkrommende gebod dat de jongen altijd de eerste stap moeten zetten in het verleidingsspel. Het probleem is dat op deze manier hedendaagse jonge vrouwen feitelijk worden gedegenereerd tot het ideaalbeeld van de lieflijke, brave, onschuldige, gezinsgebonden kindvrouwtjes uit de jaren vijftig. Als bewijs van haar volslagen gebrek aan historisch-feministisch besef produceert Christy bijvoorbeeld de volgende zin: ‘Besides making you look cheap and loose, casual sex is confusing and all but dissolves the priceless feminine mystique we possess.’ Het lijkt er bijna op dat Betty Friedan nooit bestaan heeft…