Uit Roman Nummer Twee

En zo liet ik mij in de echt verbinden. Alsof ik verwond was en behandeld moest worden. Zo liet ik mij ketenen. Met als troost dat ik een puppy kreeg. En een jurk. Een duizelingwekkende zinnenstrelende oogverblindende adembenemende hartveroverende verstandsverbijsterende zenuwstillende buikbevlinderende jurk.

 

Dingen die ik niet begrijp: EUS

Er zijn boeken waarvan je precies snapt waarom ze populair zijn. Ik ben dan ook best in staat om de schrijvers van die boeken hun succes te gunnen. Peter Buwalda: good for you! Er zijn echter ook boeken waarvan de succesfactor mij compleet ontgaat. Een voorbeeld daarvan is EUS. Een kleine maand geleden las ik deze debuutroman van Özcan Akyol, en ik snap er helemaal niets van. Waarom toch lijken zo belachelijk veel mensen gecharmeerd te zijn van dit flutboek? Het verhaal is amper opzienbarend te noemen. De stijl is ronduit onbeholpen in haar poging hip en stoer te zijn. Die combinatie resulteert in een vreemd soort truttigheid: soms denk je dat je een Margriet uit de jaren vijftig leest, terwijl je op andere momenten het gevoel hebt dat een christelijk jongetje een heel stout verhaaltje aan het bedenken is. Dan krijg je zinnen als ‘Atta en ik waren in onze nopjes’ of lachwekkende toestanden als ‘Ik duwde haar string naar beneden en zij ontknoopte haar bh. Zij zag er goddelijk uit.’ En dan heb ik het nog niet eens over de taalkundige flaters (toch maar een voorbeeldje: ‘Ik stortte me neer op de grond’).

 Afijn, er zijn meer boeken waar ik weinig affiniteit mee heb. Het probleem is echter dat er onwaarschijnlijk veel van mijn soortgenoten lijken te bestaan die dit gedrocht omarmen. Waarom in hemelsnaam? Wat trekt hen aan in EUS? Ik snap het werkelijk niet. En omdat ik het niet snap, erger ik me groen en geel aan het succes van EUS en zijn schrijver. Telkens wanneer ik Akyol op tv zie, of het nou is om zijn onwetendheid over Galatasaray tentoon te spreiden of om in sneltreinvaart biertjes achterover te slaan terwijl andere mensen vragen beantwoorden over literatuur, betrap ik mezelf op een onvermijdelijk knarsetanden…

Boeken gelezen in maart

Will Self, The Quantity Theory of Insanity

Dit boek kochten we (mijn dierbare echtgenoot en ik) op het vliegveld van Delhi van onze allerlaatste roepies. Geen slechte keuze, want deze verhalenbundel bleek verrassend, verfrissend en krankzinnig absurdistisch. Was ik aanvankelijk ietwat teleurgesteld omdat alle personages nogal op elkaar lijken, later kwam ik tot de conclusie dat er een vage samenhang bestaat tussen de verschillende verhalen. Het is duidelijk een boek voor de intelligentsia: het speelt zich allemaal af in de universitaire wereld en er worden veel inside-grappen geserveerd over het doen van onderzoek en de academische mores. Maar aangezien dat een wereld is waarin ik me dagelijks beweeg, kon ik daar de lol wel van inzien.

 

John Thavis, De vaticaandagboeken

Normaal had ik dit boek waarschijnlijk niet eens het lezen van de achterflap waard gevonden, maar aangezien het vertaald is door een bekende van mij en de paus net zijn abdicatie had aangekondigd, waagde ik me er toch maar aan. Het zorgde ervoor dat ik met de nodige belangstelling de ontwikkelingen rond de verkiezing van de nieuwe paus volgde, maar dit boek levert uiteindelijk toch een onbevredigende leeservaring op. De verhalen over machtsmisbruik en schandalen zijn best smeuïg, maar dat is niet genoeg om je aandacht 384 bladzijden lang vast te houden.

 

J.M.A. Biesheuvel, De steen der wijzen

Maarten Biesheuvel schijnt met zijn optreden in De Wereld Draait Door heel Nederland gecharmeerd te hebben. Ik vond het vooral tenenkrommend, maar wel een goede aanleiding om eens een bundel van hem uit de kast van mijn GOM te trekken. Het kon me niet echt bekoren. Alles in de verhalen van Biesheuvel is klein: de taal, de verhaallijnen, de motieven. Hij lijkt bewust alle ambitie, schwung en grandeur te vermijden. Dat doet hij heel consequent en vaardig, maar ik vind het doodsaai…

 

Thoman Pynchon, Gravity’s Rainbow (de eerste 100 pagina’s)

Na het lezen van de biografie van David Foster Wallace nam ik me voor om zijn lievelingsboeken te gaan lezen. Daar hoort het werk van Thomas Pynchon ook bij (althans in eerste instantie; later verwierp Wallace de vooral op intellectueel vermaak gerichte aanpak van Pynchon). Ondanks mijn devotie voor DFW heb ik deze postmodernistische pil niet helemaal doorgeslikt. De combinatie van superbizarre situaties, superkleine lettertjes en supercomplexe taal joeg me naar een volgend boek (wederom een Pynchon, maar dan in een Nederlandse vertaling en met een humanere typografie).

Over Roman Nummer Twee: reacties

Precies een week geleden plaatste ik hier een klein fragment uit mijn roman-in-wording. Meteen nadat ik die post de wereld in had geslingerd, werd ik overvallen door ernstige twijfels. Is het wel verstandig om in zo’n pril stadium (ik vermoed dat ik pas halverwege ben) je geesteskind in zijn blote kont op straat te zetten, zodat de buitenwereld er kennis van neemt? Wat als ik morgen besluit om alles uit het raam te gooien en nooit meer te schrijven (een gedachte die dagelijks in mij opkomt)? De reacties op die paar kleine zinnetjes waren gemengd: veel mensen waren enthousiast, of in ieder geval nieuwsgierig. Ik kreeg echter ook een aantal negatieve reacties. Zo schreef een familielid onder de link op Facebook:

‘Eerlijk?? Ik ben gestopt met een boek van Nelleke Noordervliet omdat ik tijdens het lezen voortdurend dacht: het lijkt wel of ik het dictee der Nederlandse taal zit te lezen en de schrijver kijkt hoeveel ingewikkelde woorden ik kan toepassen; ik vond dat niet fijn en heb besloten om nooit meer een boek van haar te lezen.’ De implicatie is duidelijk: te veel moeilijke woorden, dan haakt je lezer af.

De vraag is nu wat je hier mee moet. Ik schijn niet de enige te zijn die negatieve commentaren veel langer onthoudt dan de positieve reacties. Toch vind ik het leuk om af en toe vanuit mijn wankele schrijftoren wat zinnetjes naar beneden te gooien. Dat zal ik dus blijven doen, de reacties (positief of negatief) zal ik maar gebruiken om een wat dikkere huid te kweken...  

plaatje gevonden via www.thehairpin.com