In de beste familie van Rachel Cusk: het meest irritante boek van het jaar

Eerder schreef ik op dit blog hoe mijn Grumpy Old Man nogal wat op- en aanmerkingen had neergepend in de kantlijn van In de beste familie van Rachel Cusk (link). Toch wilde ik het boek graag lezen, al was het alleen maar omdat Marja Pruis herhaaldelijk in De Groene Amsterdammer de loftrompet heeft gestoken over Cusk.

Na het uitlezen van In de beste familie kan ik alleen maar (ietwat tandenknarsend) concluderen dat ik voortaan beter naar mijn echtgenoot moet luisteren: dit is inderdaad een uitzonderlijk irritant boek. Cusk probeert heel geforceerd om Grote Gevoelens vast te leggen, maar ze slaat in haar beschrijvingen consequent de plank mis. Dat resulteert in tenenkrommende passages als:

‘Rebecca’s reactie op dit plan tartte mijn verwachtingen. Maar eigenlijk wist ik niet wat ik kon verwachten: de mogelijkheden waren legio, hoewel ze zich alle onderscheidden door de helderheid en de dramatiek die zelfs Rebecca’s misvattingen kenmerkten, wat bij mij zwijgzaamheid veroorzaakte of versterkte, en juist door haar te ontvluchten vond ik het zó moeilijk om mijn eigen gedrag motieven toe te kennen dat ik liever geloofde dat zij mij ontvluchtte.’ (pagina 70-71)

Nou vraag ik je: wat staat hier?! Wat moet je hier als lezer mee?! Als dit de ‘compromisloze beschouwing’ of  ‘meedogenloze distantie’ is die Pruis prijst in het werk van Cusk (De Groene Amsterdammer, 28-06-2012, pagina 42-43) dan eet ik mijn mooiste schoentjes op. Het enige wat deze passage aantoont of belichaamt, is Cusks wanhopige, onbeholpen en omslachtige poging om emotie uit te drukken, hetgeen helaas op vrijwel elke pagina van de roman voorkomt ... wat een afknapper!