Een jaar in lijstjes: de meest indrukwekkende en de meest irritante boeken

De 5 boeken die in 2012 de meeste indruk op mij gemaakt hebben

(in willekeurige volgorde)

 

-          De schrijver en zijn meisjes, Peter Drehmanns

-          The Pale King, David Foster Wallace

-          Bonita Avenue, Peter Buwalda

-          Zaterdag, Ian McEwan   

-          Materiële tijd, Giorgio Vasta

 

De 5 meest irritante boeken die ik gelezen heb in 2012

(in willekeurige volgorde)

 

-          The Pregnant Widow, Martin Amis

• Deze roman lijkt aanvankelijk een zeer vrijgevochten ethiek te verkondigen, maar uiteindelijk vervalt Amis in een tenenkrommend moralistische conclusie (het meest libertijnse meisje komt het slechtst aan haar einde).

-          A Visit from the Goon Squad, Jennifer Egan

• Een klinische, vreselijk over het paard getilde roman. Irritant omdat ik de enige lijk te zijn die inziet dat dit een koelkastroman is: boordevol bederfelijke waar maar warm word je er niet van.

-          Van je familie moet je het hebben, David Sedaris

• Dit boek kreeg ik van mijn vader nadat wij eendrachtig van Utrecht naar Maastricht hadden gefietst. Daarom is het extra frustrerend dat ik mezelf geen seconde op zelfs maar een glimp van een glimlach heb kunnen betrappen.

-          Emmi@Leo, Daniel Glattauer

• Deze roman is zo irritant omdat-ie zo meeslepend is. Meeslepend op een compleet doorzichtige, goedkope manier – dat wel, maar ik was helaas niet in staat er weerstand aan te bieden, verdomme!

-          Het rood en het zwart, Stendhal

• Ik snap best dat dit een meesterwerk van de westerse literatuur is, en natuurlijk moet je rekening houden met de tijd waarin het geschreven is. Toch werd ik doodmoe van het gezwijmel, gefleem en gekweel in deze roman.