Boeken gelezen januari 2013

In de laatste maanden van het afgelopen jaar kon ik mezelf amper of zelfs helemaal niet motiveren om over ieder gelezen boek een kort stukje te schrijven. Daar heb ik zowel online als IRL veel commentaar op gekregen (ha Kim!), dus ziehier mijn eerste goede blogvoornemen van het jaar verwezenlijkt:

De donkere kamer van Damokles, W.F. Hermans
Tot mijn grote schaamte had ik het meest bekende boek van Hermans nog nooit gelezen. Toen de leesclub waar ik onlangs tot ben toegetreden dit tot boek van de maand verkoos en het ook nog eens gratis te verkrijgen was bij de bibliotheek, moest ik er dan toch aan geloven. Hoewel de roman enerzijds voor altijd het vooroordeel ontkracht dat Hermans geen groot stilist is, kon ik me anderzijds niet onttrekken aan het gevoel dat De donkere kamer bij vlagen ook wel redelijk snel en rommelig geschreven lijkt te zijn. Dat laatste doet overigens niet echt af aan het leesplezier dat ik heb beleefd aan dit boek.

Het geluid van vallende dingen, Juan Gabriel Vasquez
Dit boek nam mijn teerbeminde echtgenoot mee naar India, en ik kan hem daarvoor niet dankbaar genoeg zijn. Het geluid van vallende dingen is het beste boek dat ik gelezen heb in de eerste maand van 2013. Het doet in haar bespiegelingen denken aan Javier Marías, maar tegelijkertijd is het een waanzinnig spannende pageturner. De combinatie van persoonlijke anekdote en het Grote Historische Verhaal van Colombia in de jaren zeventig is magistraal uitgewerkt. Een aanrader.

NW, Zadie Smith
Ik heb gemengde gevoelens over de boeken van Zadie Smith. Ik heb al haar romans gelezen, en hoewel ik me kan herinneren dat ik daar plezier aan beleefd heb, kan ik me met geen mogelijkheid enig detail van de verschillende verhalen voor de geest halen. Het enige dat van al haar romans is blijven hangen, is het algemeen terugkerende thema van een even amusant als tragisch hedendaags multi-culti familiedrama. Voor NW geldt precies hetzelfde: het is nu minder dan een maand geleden dat ik het boek las, maar waar ik de roman van Vasquez nog precies zou kunnen navertellen, is er van NW niet meer blijven hangen dan een aantal steekwoorden (achterstandsbuurt, klasse, verschillende personages/perspectieven, steekpartij, snedig sociolect), en een flauwe glimlach.

Teach Us To Sit Still, Tim Parks
Tim Parks is misschien wel mijn favoriete schrijver: zijn romans Europa, Judge Savage en Destiny vallen allemaal in de exclusieve categorie ‘all time favorites’. Ik was daarom ietwat huiverig om aan Teach Us To Sit Still te beginnen: ik wist niet zeker of ik het wel aankon om de zeer gedetailleerde beschrijvingen van de prostaatpijntjes van mijn favoriete schrijver te lezen, laat staan zijn uiteindelijke ‘verlichting’ dankzij een of andere zweverige meditatietechniek. Mijn zorgen bleken echter geheel ongegrond: Parks weet zijn prostaatdrama’s in zo’n brede context te plaatsen dat ze zelfs voor een 26-jarig meisje interessant zijn, en zijn er- en aanvaringen op het glibberige terrein van de meditatie weet hij met zoveel nuchterheid te vertellen dat ze zelfs voor een notoire scepticus goed te verteren zijn.  

Interview With A Vampire, Anne Rice
Al aan het begin van de tweede week van onze drie weken durende reis door India, had ik alle door ons meegenomen boeken uitgelezen. In het hotel waar wij toen bivakkeerden, vond ik een zeer beduimeld exemplaar van Interview With A Vampire, waar ik natuurlijk terstond mijn tanden in zette. Het viel me allerminst tegen: waar ik een zeer traditioneel vampierverhaaltje voor de massa verwacht had, kreeg ik een bij vlagen heerlijk gruwelijk, onvoorspelbaar relaas te lezen. 

The White Tiger, Aravind Adiga
Dit is misschien wel het meest verkochte Engelstalige boek in India: iedere op toeristen gerichte boekhandel heeft er minstens vijf exemplaren van staan. Na de roman gelezen te hebben, verbaast me dat wel: hoewel het door de originele spreekstem en de beschreven avonturen zonder meer een ‘catchy’ vertelling is, is het beeld dat Adiga schept van India ronduit ontluisterend. Je kijkt met compleet andere ogen naar je Indiase taxichauffeur, tuc-tucbestuurder, en riksja-wallah nadat je dit boek gelezen hebt, en je zit een stuk minder comfortabel bij hen op de achterbank!    

No Full Stops in India, Mark Tully
Nog een boek dat ik in India aanschafte, hoewel ik deze uiteindelijk in Nederland heb uitgelezen. Mark Tully is journalist voor de BBC en woont in India. In dit boek heeft hij een aantal verhalen over zijn ervaringen in India verzameld. Eigenlijk had ik dit boek moeten lezen voordat ik naar India ging, in plaats van daarna. Tully maakt aan de hand van een aantal anekdotes inzichtelijk wat de rol van religie, politiek, geschiedenis, de Britten, traditie, moderniteit, globalisering en het kastenstelsel in de hedendaagse Indiase maatschappij is. Buitengewoon wetenswaardig..