Boeken gelezen deze maand

Zoals je aan het eind van 2011 hebt kunnen zien, houd ik een lijstje bij van alle boeken die ik lees. Normaal maak ik pas aan het eind van het jaar de balans op, maar in 2012 kun je op de laatste dagen van iedere maand een lijstje vinden met de boeken die ik gelezen heb, en wat ik ervan vond:

 

02-03: Hou me vast, Hans Münstermann

06-03: Isis, Hans Dekkers

15-03: Gender Trouble, Judith Butler

18-03: How to be a Woman, Caitlin Moran

22-03: Bossypants, Tina Fey

25-03: Het zijn net mensen, Joris Luyendijk

 

Over Hou me vast en Isis. Allebei de Hansen die ik deze maand gelezen heb, zijn een gevaarlijk project aangegaan: de hoofdpersonen in Hou me vast en Isis zijn niet alleen van een andere sekse dan zijzelf, ze zijn ook nog eens ca. veertig jaar jonger dan hun scheppers. In beide gevallen is dat experiment niet helemaal geslaagd. Münstermanns Zelda zou een jaar of 22 moeten zijn, maar haar bakvisserij doet haar eerder 16 lijken. Dekkers’ Isis zou juist 16 moeten zijn, maar haar wijze praat en intelligente overpeinzingen maakten dat ze op mij overkwam als een 20-jarige. Die incongruentie in leeftijd is bij Dekkers niet zo erg: zijn Isis is een fascinerend en overtuigend romanpersonage en haar reflecties zijn prachtig poëtisch verwoord. Met Zelda had ik meer moeite: ondanks het feit dat ze bijna non-stop aan het woord is, komt ze als romanpersonages niet echt tot leven. Ik weet ook niet zeker of dat Münstermanns streven is geweest. Het lijkt erop dat hij zijn Zelda gebruikt om een punt te maken over de Nederlandse samenleving. Dat is een nobel streven, maar ik weet niet of ik helemaal overtuigd ben.

 

Over Gender Trouble. Schandalig genoeg heb ik Gender Trouble (een standaardwerk van de hedendaagse Gender Studies) tijdens mijn studie nooit helemaal gelezen. Had ik dat maar wel gedaan: Butlers ideeën zijn verfrissend, provocerend en inspirerend. Haar lezing van de belangrijkste feministische denkers had heel wat helderheid in mijn verwarde geest kunnen scheppen toen ik Gender Studies deed.

 

Over How to be a Woman en Bossypants. Ik houd niet van humor. Cabaretiers roepen bij mij onvermijdelijk de drang op om mijn hoofd in een magnetron te steken en deze op 1000 watt vijftien minuten lang haar werk te laten doen. En romans die zogenaamd grappig zijn vormen de enige uitzondering op mijn regel dat ik alle boeken waar ik aan begin ook uitlees. Toch wilde ik graag How to be a Woman lezen. Het zal wel liggen aan mijn zwak voor mooie vrouwen die ook iets intelligents-feministisch te zeggen hebben (nee, dat is geen contradictio in terminis). Moran stelde niet teleur. De onweerstaanbare combinatie van zelfspot, anekdote en feministisch betoog bewerkstelligde dat zelfs ik af en toe grinnikend de pagina omsloeg. Hoewel het feminsistisch-theoretisch een beetje kort door de bocht gaat, vond ik How to be a Woman helder, herkenbaar en (dare I say it?) hilarisch. Dat ik daarna Bossypants ben gaan lezen was misschien een minder goed plan. Ik ben ervan overtuigd dat dit een grappig, vlot geschreven boek is. Zoals ik er ook van overtuigd ben dat ik niet van grappige boeken houd. Bossypants heeft qua ambitie en maatschappelijke relevantie minder allure dan How to be a Woman; Moran staat te schateren op een zeepkistje, Tina Fey blijft netjes op de begane grond.  En van zeepkistjes houd ik nu eenmaal veel meer dan van humor.

 

Over Het zijn net mensen. Ik ben geneigd om de flaptekst na te blaten en te zeggen dat dit een onmisbaar boek is voor iedere journaalkijker, radioluisteraar en krantlezer. Dat is namelijk helemaal waar. Daar moet ik wel bij aanmerken dat het aan relevantie wint als je het leest samen met Flat Earth News van Nick Davies. Waar Luyendijk vanuit het perspectief van de reporter verslag doet van onze nieuwsfabriek, doet Davies dat op het niveau van de kranten. Gezamenlijk scheppen deze boeken een schokkend en zorgwekkend beeld van onze huidige nieuwsindustrie.