Boeken gelezen afgelopen maand

15-05: Het leven een gebruiksaanwijzing, Georges Perec (de eerste honderd pagina’s)

17-05: The Summer Without Men, Suri Hustvedt

20-05: What I Loved, Suri Hustvedt

24-05: Man komt kamer binnen, Nicole Krauss

30-05: 100% Chemie, Doesjka Meijsing

                                                                              

Vorige maand heeft mijn GOM met lede ogen toegekeken  hoe ik me bezondigde aan de bijna 1000 pagina’s van de gehele Fifty Shades-trilogie. Ter compensatie mocht hij mijn volgende leesvoer uitkiezen. Het werd de zeer kloeke en taaie roman Het leven een gebruiksaanwijzing (de gemenerik). Hoewel ik de experimentele natuur van het boek waardeer (alles draait om een groot Frans huis waar meerdere excentrieke personen wonen; in plaats van kennis te maken met die personen zelf, dringt de lezer tot hen door via de uiterst gedetailleerde beschrijvingen van hun woonvertrekken), kon ik me er niet toe zetten ook pagina 101 en de nog komende 400 pagina’s uit te lezen.

 

Vriendin Vera raadde mij What I Loved van Suri Hustvedt aan. Aangezien ze deze roman noch bij de Waterstone’s, noch bij WH Smith in de kasten hadden staan, zwichtte ik maar voor The Summer Without Men van dezelfde schrijfster. Dat was een onfortuinlijke keuze. Hoewel Hustvedt zonder twijfel een getalenteerd auteur is (zie What I Loved), werkt dit boek simpelweg niet. Dat lijkt vooral te liggen aan het gebrek aan balans tussen enerzijds de reikwijdte van het vertelde verhaal en anderzijds de theorieën en filosofieën die Hustvedt daar doorheen meende te moeten weven. Het plot is ronduit truttig: een New Yorkse vrouw wordt bedrogen door haar man en verblijft een zomer lang in een klein dorpje. Daar komt ze toevalligerwijs enkele vrouwen tegen, en aan het einde van de zomer gaat ze weer terug naar haar man. Niets aan. Hustvedt heeft echter geprobeerd dit verhaal diepte te geven door te schermen met een aantal filosofische verhandelingen. Die zijn echter veel te zwaar om door het flinterdunne verhaaltje gedragen te worden. Dat maakt dit tot een onevenwichtig en soms ronduit pedant boek.

 

Wat een contrast met het volgende boek dat ik van Hustvedt las. What I Loved behoort tot de beste boeken die ik de afgelopen tijd gelezen heb. Ook hier vinden we weer de combinatie van ideeën en plot, maar aangezien het laatste hier even spectaculair is als het eerste, is de versmelting compleet. Natuurlijk helpt het mee dat de bronnenlijst die Hustvedt aan het eind van het boek heeft opgenomen bijna compleet overeenkomt met de bronnen die ik voor mijn afstudeerscriptie gebruikt heb. Zelfs het obscure werkje dat ik voor mijn scriptie met veel moeite uit Frankrijk moest laten komen, wordt uitgebreid besproken in What I Loved!

Nadat je Ik ben Maan uit hebt, raad ik je ten zeerste aan om naar de boekhandel te rennen en daar What I Loved te kopen.   

 

Man komt kamer binnen is het debuut van Nicole Krauss (het is overigens puur toeval dat ik deze maand vooral boeken gelezen heb van schrijvende vrouwen van schrijvende mannen: Krauss van Jonathan Safran Foer, Hustvedt van Paul Auster). Ik koester gemengde gevoelens over dit boek. Enerzijds zou je kunnen zeggen dat het een meesterwerk is: Krauss is erin geslaagd levensgrote opvattingen over de relatie tussen ons (onbetrouwbare) geheugen en onze identiteit op microniveau uit te werken. In plaats van zich te verliezen in verhandelingen over haar thema, maakt Krauss haar centrale dilemma’s aanschouwelijk in één personage. Anderzijds is het jammer dat Krauss voor dit behoorlijk magistrale werk maar zo weinig tijd genomen heeft. Als ze voor ieder deel van de roman tien bladzijden extra had uitgetrokken om haar ideeën beter uit te werken, was het helemaal een geweldig boek geweest.