Boeken gelezen afgelopen maand

Boeken gelezen deze maand

01-04 In Praise of the Stepmother, Mario Vargas Llosa

02-04 Heldere hemel, Tom Lanoye

05-04 De held van onze tijd, Lermontov

10-04 Gelukkig zijn we machteloos, Ivo Victoria

17-04 The Art of Fielding, Chad Harbach

20-04 Fifty Shades of Grey, EL James

25-04 The First Lady Chatterley, DH Lawrence

27-04 Fifty Shades Darker, EL James

30-04 Fifty Shades Freed, EL James

Over In Praise of the Stepmother. Dit is een boek als een chic bonbonnetje; om dat te vervaardigen heb je vakmanschap nodig en de beste ingrediënten. Het is interessant van vorm en zoet van smaak. Als je het in je mond stopt moet je eerst door de harde chocolade bijten waarna het smelt op je tong. Maar als je het hebt geconsumeerd en gesavoureerd, heb je nog steeds een beetje honger…

Over Heldere hemel. Over het algemeen heb ik weinig fiducie in de kwaliteit van de Boekenweekgeschenken. De editie van 2012 viel allerminst tegen. Lanoye lijkt vooral goed te zijn in scènes waarin hij twee mensen met tegengestelde belangen tegenover elkaar zet: de oudere vrouw en de jonge minnares van haar man, de journalistieke veteraan en de hippe hervormer van zijn krant, de oorlogszuchtige republikein en de vredelievende democraat. Het is in deze scènes dat het boek schittert en verrast. Voor de plot of de spanningsboog hoef  je dit boek echter niet  te lezen.

Over De held van onze tijd. Onder aanmoediging van mijn Grumpy Old Man lees ik ieder jaar minstens één oude Rus. Vorig jaar was dat Oblomov, dit jaar stopte mijn GOMmetje me De held van onze tijd toe. Tot mijn grote verbazing doet dit boek zeer modern aan: het heeft een niet-traditionele vertelstructuur en vertelstem, en de bepaald niet onverholen maatschappijkritiek kan moeiteloos naar de 21^ste eeuw vertaald worden.

Over Gelukkig zijn we machteloos. Een ontregelend en ook ronduit vreemd boek. Vooral heel sterk in het vangen van vluchtige gevoelens van angst, onmacht en verlorenheid. Prettig onbevredigend ook: er wordt maar heel weinig uitgelegd. Aanvankelijk doet dat weinige uitleggen wat geforceerd aan, maar uiteindelijk versterken de blinde vlekken in het verhaal ook het onbehagen in de lezer zelf.

Over The Art of Fielding. Deze roman

- heeft minder duidelijk een sociaal-maatschappelijke  agenda dan Franzens Freedom;

- is minder geforceerd grappig dan Irvings Hotel New Hampshire;

- heeft minder academische pretenties dan Eugenides’ The Wedding Plot;

…en hoewel ik mijn afkeer van sport herhaaldelijk in woord en daad heb beleden, kon zelfs het hoge gehalte jock-speak mijn pret in dit boek niet verpesten.

Over de Fifty Shades-trilogie. Als In Praise of the Stepmother een chique bonbon is, zijn deze boeken zoiets als een Magum-ijsje. Ze zijn gemaakt van goedkope, ongezonde ingrediënten en met de productie is geen enkel vakmanschap gemoeid. Als je er eentje op hebt, heb je niet alleen nog steeds honger, maar je hebt ook het gevoel dat je een zonde tegen de hogere cultuur hebt begaan. Ze liggen zwaar op de maag en je krijgt er puisten van. Maar toch, toch moet je af en toe zoiets goedkoops tot je nemen… heerlijk!

Over The First Lady Chatterley. Een goed boek, maar compleet anders dan ik verwacht had. Weinig stomende gevoelens en lichamen, en daarvoor in de plaats veel Britse klassenkritiek. Daardoor niet per se minder goed, maar als je klaar zit met een imposante kop thee en een flinke reep chocola om vervolgens eens lekker weg te zwijmelen, dan kom je wel bedrogen uit.