Boeken gelezen afgelopen maand

Zoals je aan het eind van 2011 hebt kunnen zien, houd ik een lijstje bij van alle boeken die ik lees. Normaal maak ik pas aan het eind van het jaar de balans op, maar in 2012 kun je op de laatste dagen van iedere maand een lijstje vinden met de boeken die ik gelezen heb, en wat ik ervan vond:

 

02-02: De Nederlandse maagd, Marente de Moor

06-02: High Fidelity, Nick Hornby

19-02: The Stranger’s Child, Allan Hollinghurst

27-02: Flaubert’s Parrot, Julian Barnes

 

Over De Nederlandse maagd: dit boek is vaardig geschreven en biedt een spannend verhaal, maar wat maakt dit een boek uit 2010? Wat is er hedendaags aan? Je zou dat als een sterk punt kunnen zien (ik zie het al op de achterflap staan: ‘een tijdloze roman!’), maar eigenlijk vind ik het geen aanbeveling. Ik wil graag dat een boek (zelfs een historische roman) iets zegt over, of op subtiele wijze nieuw licht werpt op de tijd waarin ik leef. Dat hoeft niet eens in het plot te zitten; ook thema, taal, structuur en personages kunnen relevant zijn. Hoewel het een heerlijk boek is (niet verwonderlijk bij een verhaal dat zo onverholen gemodelleerd is naar Belle en het Beest), vind ik De Nederlandse maagd in zijn historische isolement veel te veilig.

 

(Later noteerde ik in mijn opschrijfboekje: Ik heb liever een schrijver die flink uit de bocht schiet, dan een schrijver die nooit genoeg vaart maakt om daartoe in staat te zijn.)

 

Over High Fidelity: een schande dat ik als lijstjesfreak dit boek niet eerder gelezen heb. Hoewel ik aanvankelijk bang was voor de zoetsappigheid die in dikke druppels van de filmversie van Hornby’s About a Boy droop, bleek High Fidelity een echt mannenboek, en daarmee een verademing na het hiervoor gelezen Belle en het Nederlandse maagdbeest.

 

Over The Stranger’s Child: deze roman heeft een duidelijke agenda: Hollinghurst (her)schrijft een geschiedenis van homoseksuele mannen in het Engeland van de 20^e eeuw. Hoewel het uitgangspunt daarmee redelijk revolutionair is, lijkt dat ook meteen het enige opwindende element van The Stranger’s Child. Plot en stijl zijn beide nogal conventioneel en, om heel eerlijk te zijn, quite truttig. Als twee zoenende mannen het enige echt enerverende aan een boek is, mis ik toch wat…

 

Over Flaubert’s Parrot: zo’n boek zou ik ook willen kunnen schrijven. Flaubert’s Parrot prikkelde me zowel emotioneel als intellectueel omdat stijl, plot en structuur elkaar perfect aanvullen en versterken. Zou dit wellicht de ideale roman zijn?